Pascalle Mansvelders

Pascalle Mansvelders (1963) is kunsthistorica en beeldend kunstenaar. Na haar studie Kunstgeschiedenis werkte ze als conservator in het Museum van Bommel van Dam in Venlo. Daarna was ze, naast de opvoeding van haar twee kinderen, door de jaren heen actief als kunstenaar, curator, kunstrecensent, schrijver en kunsthistorica. 

In 2000 trok ze zich terug in haar atelier om weer te gaan schilderen. Haar werk was te zien in diverse groepstentoonstellingen en projecten, waarin ze veel samenwerkte met Theo Lenders. Een bekroning vormde de solotentoonstelling This Gun’s for Hire, in 2009-2020 in Odapark, Center for Contemporary Art in Venray. Nadat kunstenaar en Odapark-curator Theo Lenders in september 2011 onverwacht overleed, nam ze diens taken bij Odapark van hem over en kwam aan haar eigen werk nog nauwelijks toe. Maar voor Pascalle is kunst meer dan een vak. Het is een levensvisie die via de omweg van de verbeelding een andere kijk geeft op de wereld om ons heen. ‘Het is mijn stellige overtuiging’, zegt ze, ‘dat hedendaagse kunst verbindingen kan leggen en vensters kan openen. Om daarin de juiste weg en het beste handvat te vinden, zie ik als de mooiste uitdaging.’ Dat gold ook voor haar eigen werk, waar ze zich sinds 2020 weer volledig op toelegt.

Pascalle is de oudste dochter van kunstenaar Hay Mansvelders (1935) en volgde via hem – al sinds haar vroege jeugd – jarenlang lessen bij diverse kunstenaars in de meest uiteenlopende disciplines. Ze tekent, schildert, kleit, beeldhouwt, werkt met glas-in-lood en beheerst, als een van de weinige hedendaagse kunstenaars, oude technieken zoals het brandschilderen op glas. Ze maakt tentoonstellingen, restaureert meubels, fotografeert, produceert video’s en maakt designobjecten. Daarnaast schrijft ze voor kunst- en cultuurbladen, geeft kunsthistorische – onder meer over beeldsymboliek – en formeert en beheert een aantal pop art-kunstverzamelingen. Pascalle woont en werkt aan de Maas in Venlo en is de moeder van Mees en Storm. Ze lijdt ook aan de ziekte van Crohn die niet alleen haar lichaam maar ook haar leven geregeld overhoop gooit. Mede daardoor heeft ze een sterke band met haar familie – waartoe ze ook haar vrienden rekent. En haar werk. Ze heeft de kunst nodig om via de sluiproute van de verbeelding de ‘echte’ wereld om haar heen een beetje te begrijpen. 

De schilderijen, beelden en kunstprojecten van Pascalle hebben altijd een kunsthistorische basis. Haar werkterrein is het onderzoeken van de beelden om ons heen die we voor waar – voor vaststaand – hebben aangenomen. Maar ook die beelden zijn ooit, vaak lang geleden, door kunstenaars bedacht om ons houvast te geven in de onzichtbare en vaak onzeker makende mechanismen van ons bestaan. Engelen en de heilige Maria zijn in dit kader steeds terugkerende thema’s in haar werk. Enkel niet in de gebruikelijke beeldtaal want Pascalle probeert het irreële van onze voorstellingen en beelden inzichtelijk, en mogelijk reëel, te maken, met als centrale vraag: ‘Kan het ook anders?’.

Pascalle toont in haar werk een wereld van tegenstrijdigheden waarin het voorstellingsvermogen van de kunst gezien kan worden als een instrument, of zelfs een wapen, om te overleven. Ze gelooft in de schoonheid die schuilgaat in de donkerste dingen. Ze gelooft in de hoop die zich verborgen houdt in tegenslag. Ze gelooft dat alles dat je naar beneden haalt, je ook weer kan doen opstaan en je boven jezelf kan doen uitstijgen – een geloof dat ademt uit al haar werk. 

Al deze thema’s komen samen in The Seat of Wisdom, een zwarte sculptuur van bijna drie meter hoog, een enorme stoel in de vorm van een zittende Maria. Het werk is een variatie op de vroegchristelijke Zetel der Wijsheid waar Maria wordt getoond met het kind Jezus op haar schoot. De tronende moeder representeert de herkomst, het fundament, de rots, de stoel. De zoon staat voor de wijsheid. In Pascalles Zetel der Wijsheid ontbreekt het kind. Maria is alleen, ze is de schoot waarop iedereen kan plaatsnemen. Een stoel die pas compleet is als er iemand op zit, laat daarmee de wezenlijke rol zien die zij geeft aan het publiek. Iedereen kan op deze schoot zitten, niemand wordt uitgesloten, al moet je er wel een klim voor overhebben. Die dynamiek maakt de Zetel der Wijsheid tot een kunstwerk in permanente staat van ontwikkeling; beeld én omgeving veranderen met de persoon die erin plaatsneemt. De Zetel der Wijsheid is sinds 2010 ‘on tour’ op plekken waar wijsheid gevraagd is: van Amsterdam tot Eindhoven en van Maastricht tot Vlissingen. De zittende Maria is onder meer te zien geweest in religieuze projecten, in poptempel Paradiso in Amsterdam, bij de Dutch Designweek en bij Amnesty International. 

Sinds This Gun’s for Hire (2010) staat Pascalle bekend om haar schilderijen waarop mensen, veelal bekenden, worden weergegeven als engelen. Dit terugkerend beeld is gebaseerd op het aloude concept van engelen als boodschappers en de idee dat ze ‘vermomd’ tot ons komen. In oude culturen is muziek de taal van engelen; vandaar de fragmenten uit popsongs die Pascalle als titels van haar werk gebruikt. De traditionele attributen van engelen heeft ze vervangen door wapens.

Kunst is voor iedereen, het pop art idee, is en blijft voor haar leidend. Als curator haalde ze ooit de internationale pers door Museum Van Bommel Van Dam te transformeren tot supermarkt. Het onderzoek dat ze door de jaren heen daarnaar is blijven doen, heeft geresulteerd in het formeren van pop art-gerelateerde kunstcollecties voor bedrijven, voor verzamelaars en voor haarzelf en haar familie. Sinds 2020 legt Pascalle zich toe op driedimensionaal werk; beelden, sculpturen, objecten; uniek en in oplage. Elders op deze site vindt u hierover meer informatie en aanschaffen kunt u ze via de shop.

Informatie over het andere werk van Pascalle, zoals haar tentoonstellingen, kunsthistorisch werk en teksten is te vinden op haar eigen website: www.pascallemansvelders.com